Sakrament pokuty

Sakrament Pokuty

SPOWIEDŹ W TYGODNIU 

Od poniedziałku do soboty istnieje możliwość skorzystania z sakramentu spowiedzi – rano od 6:00 oraz po południu od 17:30. 

SPOWIEDŹ PIERWSZOPIĄTKOWA 

Jak wyżej. Dodatkowo w piątek od 17.00. 

SPOWIEDŹ CHORYCH 

W każdą pierwszą sobotę miesiąca od 8:00, podczas odwiedzin w domach chorych, zgłoszonych wcześniej w zakrystii. 

Sakrament pojednania obejmuje 2 istotne elementy: akty człowieka, który się nawraca pod działaniem Ducha Świętego i rozgrzeszenie kapłana, który w imię Jezusa Chrystusa udziela przebaczenia grzechów i ustala sposób zadośćuczynienia. 

Akty penitenta to: staranny rachunek sumienia, żal (skrucha), który jest doskonały, gdy jego źródłem jest miłość Boga, lub niedoskonały, jeśli opiera się na innych motywach i zawiera postanowienie niegrzeszenia więcej; spowiedź, która polega na wyznaniu grzechów wobec kapłana; zadośćuczynienie bądź wypełnienie pewnych aktów pokutnych, które spowiednik nakłada na penitenta, by naprawił szkody wyrządzone przez grzech. 

Należy wyznać wszystkie grzechy śmiertelne, które nie zostały jeszcze wyznane, a których jesteśmy świadomi po starannym zbadaniu swojego sumienia. Wyznanie grzechów ciężkich jest jedynym zwyczajnym sposobem uzyskania ich odpuszczenia. 

Chrystus powierzył posługę pojednania swoim Apostołom, ich następcom – biskupom oraz prezbiterom, którzy są znakiem i narzędziem miłosierdzia i sprawiedliwości Bożej. 

Biorąc pod uwagę delikatny charakter i wielkość tej posługi oraz szacunek należny osobom, każdy spowiadający kapłan zobowiązany jest bez wyjątku i pod bardzo surowymi karami do zachowania pieczęci sakramentalnej, to jest do absolutnej tajemnicy odnośnie grzechów poznanych na spowiedzi. 

Skutkami sakramentu pokuty są: pojednanie z Bogiem, a więc odpuszczenie grzechów; pojednanie z Kościołem, odzyskanie łaski, jeśli została utracona; darowanie kary wiecznej spowodowanej przez grzechy śmiertelne i darowanie, przynajmniej częściowe, kar doczesnych będących skutkiem grzechu; pokój i pogoda sumienia oraz pociecha duchowa; wzrost sił duchowych do walki, jaką musi prowadzić chrześcijanin. 

Comments are closed.